Several artists of Iranian origin living outside the country gathered to create a drawing magazine. This collective project is part of a broader inquiry into the very conditions of creation, where the temporalities of life and artistic work intertwine. It questions the possibility of working together differently: how can we produce without reproducing the institutional and hierarchical models of the art world? How can we invent forms of collaboration in which the artistic gesture and the social bond become inseparable?
Between friendship and solidarity, the artists experiment with ways of working based on the sharing of time, attention, and vulnerability. The framework of the residency functions as a space of hospitality — a safe place where creation unfolds in continuity with everyday life. Meals, conversations, doubts, and minor gestures take on aesthetic and political value: they become integral to an expanded practice of drawing — a collective, fluid drawing woven through the act of living together.
The magazine emerges from this dynamic. It does not merely document the work but extends it in another form. It asserts itself as a collective and critical space where the form and method of creation are reflected upon together. As a reproducible object, the magazine engages a symbolic economy — one of circulation, sharing, and co-presence at a distance.
Within this framework, the magazine becomes a place of connection — a porous space between artists of the diaspora and those still living in Iran. It enables the formation of a decentered and plural community, defined not by territory but by a network of shared emotions, exchanges, and narratives. Drawing, in its fragile and reproducible materiality, becomes the privileged medium for a sensitive circulation between these various presences.
In this sense, the project proposes another conception of publication: not as a finished product, but as a creative process in itself. The magazine becomes a space for collective work, where layout, editing, reproduction, and distribution all take part in the artistic gesture. It opens the possibility of an embodied form of critique — a thinking-in-action of the collective — where material production and political reflection converge.
In this way, the drawing magazine stands at the crossroads of several temporalities: those of work, shared life, and diasporic memory. It invents a model of creation in which the act of making together becomes the very condition of form.

طراحی های رزیدنسی سنت اتیین

رفیق امیدوار، عزالدین

خطای من نبود، سستی تخته‌ها را لحاظ نکرده بودم. پل فرو ریخت. نمی‌دانم به سوی دیگر دره رسیده بودم یا نه. زمین هم سست بود. خاک نرم، به آب اگر نمی‌رسیدم در آب فرو می‌رفتم. تنم به آب نرسیده طوفان می‌شد، موج‌ها، به شلاقش می‌گرفتند. باید روی صخره‌ای پناه می‌گرفتم. به غاری فرو خزیدم و تنم هنوز بوی نم و آهک می‌دهد...

این همه تمثیل برای چیست؟ چه کسی می‌گوید ظرافت در پرده‌های هزار لایه پیچیده است؟ چرا لذت در برهنگی‌ست و چه چیز در جامه‌ها و حجاب‌ها به دردناک‌ترین تمناها زیبایی می‌بخشد؟ چه کسی گفت ماه کامل از پشت شاخه‌های در هم تنیده چشم‌نوازتر است؟ چرا به جای این که بگویم در رنج خود نشسته‌ام، از سنگ سیاهی که ردش بر شانه‌هام مانده است حرف می‌زنم؟ چرا نمی‌گویم تنهایم، و می‌گویم؛ سایه‌ی گرگ سیاهی که بر قله‌های دور نشسته است، در شهر تنها بر وجود من افتاده‌ست؟
چرا عزالدین؟
قدم زدن در جاده‌های گشاد بی‌خاصیت‌ توان آدمی را در ظرافتی که می‌تواند در «قدم برداشتن» به رخ بکشد، هویدا نمی‌کند. این خاصیت مسیرهای صعب‌العبور است. و البته جز این، می‌تواند هرچه خواست را بپوشاند و از یک منجلاب قصه‌ی چشمه‌ها و نهرهای روانی تحویلت بدهد...
من‌ احمق بودم عزالدین. این‌ها را نمی‌فهمیدم.

این همه تمثیل و تشبیه و استعاره آدم را پیر می‌کند. شعارهایت را راحت بده. نگو آزادی مثل باد و باران است. بگو آزادی، آزادی‌ست. نگو مبارزه یافتن گوهرهای گران‌قدر است. بگو مبارزه ضروری‌ست. هر کس نفهمید، به درک.
من هم با کلیشه‌ی کلمات تکراری زندگی خواهم کرد. مثلا مستقیم می‌گویم «دوستت دارم»، یا «دلتنگم»، یا «بیا بنشین کمی حرف بزنیم». شعر دنیای حقیقی را زیبا می‌کند. اما رمز و راز هم حدی دارد. می‌گویم «قربانت بروم»، مبالغه نیست، یعنی به خاطرت خنجری در سینه فرو خواهم کرد.
چقدر عشق چیز غریبی‌ست عزالدین. چقدر آدم را زخمی و بی‌دفاع می‌کند.
می‌گویم می‌خواهم بروم در یک غار زندگی کنم. استعاره و کنایه نیست. به کوهستان می‌روم، به غاری پناه می‌برم. هر وقت دنیا جای بهتری شد، خبرم کن. تنها تو با بوی و نم و آهکی که تا ابد با من است، کنار می‌آیی.

دستانت را می‌فشارم.
دریابند تو